Wdzięczność – najbardziej pierwotny stan duszy

Zatrzymaj się na chwilę. Oddychasz. Twoje serce bije. Jesteś tu.

I za samo to… możesz poczuć wdzięczność.

Bez powodu. Bez oczekiwań. Tak po prostu.

 

Wdzięczność to jedna z najbardziej naturalnych, pierwotnych cech człowieka. Towarzyszyła nam od zarania dziejów – zanim pojawiły się miasta, kalendarze, terminy i powiadomienia. Dziś często o niej zapominamy. A przecież… to właśnie ona daje wewnętrzny spokój, ugruntowanie i jest odpowiedzialna za prawidłowy stan naszego układu nerwowego (nawet są na to badania naukowe-link w komentarzu).

Inspiracja z rdzennych plemion – jest ich wiele: od całej Ameryki Południowej, przez Środkową, aż po Hawaje.

 

Dziś dla inspiracji, lud Warao – „ludzie łodzi”, rdzenna społeczność zamieszkująca deltę Orinoko w Wenezueli. Ich życie jest proste, ale pełne sensu.

Nie gonią. Nie porównują się. Nie kolekcjonują rzeczy.

Zamiast tego: dziękują codziennie naturze – za wodę, za ryby, za drzewa, za życie.

Wdzięczność jest ich sposobem oddychania. Ich modlitwą. Ich codziennością.

 

Dla Warao ważne są:

Żywa więź z naturą

Wspólnota, bycie razem

Rytm rzeki, który reguluje ich dni

Szacunek do przodków, duchów, snów

Obecność, tu i teraz

 

I choć dzieli nas od nich tysiące kilometrów i inny styl życia… to ich mądrość przypomina nam o tym, co uniwersalne.

Wdzięczność nie wymaga niczego zewnętrznego. To stan duszy. To wybór. To powrót do siebie. Do serca, które pamięta.

Zatrzymaj się dziś na chwilę. Usiądź przy drzewie. Spójrz w niebo. I poczuj wdzięczność.

Za życie. Za ciało. Za świat.

Może wtedy poczujesz, że w Tobie też płynie rzeka. Jak u Warao. I że wszystko, czego szukasz… już masz.